ชื่อตอน : Ep11 บีบเค้นใจ
"จีบผู้ชายไต้หวัน (ไทเป) อย่างไรให้ได้ผู้ เรียนสะใภ้ไต้หวันคะ"
"ต้องทำยังไง ถึงได้ใจมาเฟีย"
"ความรักของฉัน สามารถรังใจเธอไว้ได้ไหม"
"ถ้าเธอจากไปฉันจะทำใจได้หรือไม่ คิมม่อน"
"ไม่ไปไม่ได้เหรอ"
นี้เป็นคำถามที่ฉันเฝ้าถามตัวเองและกำลังค้นหาคำตอบอยู่ ใจหนึ่งก็อยากให้คิมม่อนมีอนาคตสานต่อธุระกิจเป็นลูกที่ดี เป็นคุณชายแสนอบอุ่น แต่อีกใจฉันก็นึกเห็นแก่ตัวอยากให้เขาอยู่กับฉันที่นี้
บีบเค้นหัวใจเหลือเกิน ทรมานใจรักมากเจ็บแรก ๆ ไม่นานเวลาจะช่วยรักษาเราจริง ๆ หรือ
จะทำอย่าไรดี เจ้าพ่อชาร์ทจะกลับไปสานต่อธุระกิจที่ไต้หวันแล้ว แถมเขาอยากให้ลูกชายคนเดียวของเขากลับไปช่วยงานด้วย คิมม่อนก็ใกล้เรียนจบแล้วอีกไม่กี่เดือน เวลาไม่กี่เดือนมันช่างแสนสั้นเหลือเกิน ฉันรู้สึกใจหายยังไงบอกไม่ถูกมันรู้สึกชาชิน ตัวแข็งยะเยือกไปหมดเลย
นี้ฉันตกหลุมรักหนุ่มไต้หวันเข้าอย่างจัง บอกเลยว่าคนไต้หวันส่วนใหญ่ดูถูก ผู้หญิงไทย (บางคน) ว่าไม่แตกต่างกับผญ.จีนแผ่นดินใหญ่ (บางคน) ในเรื่องของการยอมเป็นเมียน้อยหรือการขายบริการทางเพศ ที่เดินไปที่ไหนก็มีเกลื่อน (อาบอบนวด) ไทยเราเปิดเผยมากเนอะ....เพราะไต้หวันเขาเป็นประเทศผัวเดียวเมียเดียว (เรื่องนี้เรื่องเดียวที่ประชาชนไต้หวันดูถูกเราคนไทย) ส่วนเรื่องอื่น ๆ
มิลล์ว่าไม่มีนะคะ เพราะมิลล์ศึกษาคนไต้หวันอย่าง ชาร์ท และคิมม่อน มาอย่างดีแล้ว หลากหลายอาชีพ ส่วนใหญ่จะชื่นชมคนไทยซะมากกว่า ดูสิขนาดไต้หวันกับเมืองไทยห่างไกลกันเพียงนี้ ระดับเจ้า
พ่อยังมาร่วมลงทุนการค้าและมีภรรยาเป็นสาวชาวไทยได้เลย เพราะสาวไทยขึ้นชื่อว่าสวยและเก่ง แถมฉลาดด้วย (ยกหางตัวเอง อิอิอิ) ชูหน้าชูตาได้ ที่พร่ามมาก็แค่จะกลบกลื่นความเจ็บปวดภายใในใจที่
คิมม่อนจะกลับไปประเทศไต้หวันพร้อมกับคุณพ่อของเขา พูดมาแล้วจะร้องไห้ ฉันต้องทำใจและเข้มแข็งใช่ไหม ทั้ง ๆ ที่ความรักกำลังจะไปได้ด้วยดี แท้ ๆ ทั้ง ๆ ที่เขากอดและเริ่มจับมือเขาคืนแล้วแท้ ๆ ทั้ง ๆ
ฉันจะมาบ่นคนเดียวแบบนี้ไม่ได้ ฉันต้องไปเจอเขา คิมม่อน รอมิลล์นะ มิลล์จะไปส่งคิมม่อนเป็นครั้งสุดท้ายเอง ยังไงก็ต้องจากกัน เพราะฉันคงไม่มีค่าอะไรให้เธอมาสนใจและฉุดรังไว้ได้ ฉันจะรักและคิดถึงเธอเสมอนะคิมม่อน คุณชายมาเฟียที่รักของฉัน จุกแนน่นน้ำตาเอ่อ รู้บ้างไหมว่าเจ็บ
อยากบอกว่าโชดีนะรักแรกพบได้ไหม?
*********************************************************************************
#โปรดติดตามความสนุกตอนต่อไป
(เขียนโดย แมงขี้เถ้า)


ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น